Zapraszamy do przeczytania najnowszego artykułu autorstwa Marty Stasiły-Sieradzkiej, Agaty Chudzickiej-Czupały oraz Marty Znajmieckiej-Sikory.

Wdrażanie skutecznych programów poprawy bezpieczeństwa pracy powinno wiązać się ze zrozumieniem specyfiki danego zawodu. Celem badań opisanych w artykule było porównanie grup zawodowych o różnej specyfice zawodowej: pracowników przemysłowych linii produkcyjnych, handlowców oraz ratowników górniczych pod kątem oceny klimatu bezpieczeństwa pracy. W badaniu wzięło udział 2995 respondentów o zróżnicowanych cechach demograficznych. Wykorzystano skróconą wersję Kwestionariusza klimatu bezpieczeństwa autorstwa Znajmieckiej-Sikory (2019) do oceny 10 oddzielnych wymiarów klimatu bezpieczeństwa. Wyniki wielowymiarowej analizy MANOVA, wielowymiarowych testów F Wilksa i jednowymiarowych testów F dowodzą, że istnieje statystycznie istotna różnica między respondentami reprezentującymi łącznie trzy grupy zawodowe w zakresie globalnej oceny wszystkich wymiarów klimatu bezpieczeństwa pracy, a także wskazują istotne różnice między pracownikami należącymi do trzech grup zawodowych w zakresie oceny poszczególnych wymiarów klimatu bezpieczeństwa pracy, z wyjątkiem polityki zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy oraz zapleczem technicznym i ergonomią pracy, co może wynikać z uniwersalności wymagania stawiane organizacjom w odniesieniu do tych dwóch aspektów bezpiecznego zachowania. Obserwowane różnice w ocenie pozostałych wymiarów klimatu bezpieczeństwa pracy skłaniają do promowania bardziej zróżnicowanych i zindywidualizowanych działań, uwzględniających specyfikę pracy oraz charakter zagrożeń występujących w danym środowisku pracy przedstawicieli różnych zawodów. Stwierdzona w badaniach różnica w ocenie klimatu bezpieczeństwa pracy skłania do tworzenia praktycznych programów bezpieczeństwa, nie tylko w wymiarze proceduralno-technicznym, ale także społecznym i psychologicznym.

Link do pełnego artykułu: TUTAJ